هرگز از جهان آن‌گونه که باید بهره نمی‌بری، مگر آن‌که خودِ دریا در رگ‌هایت جاری باشد، تا آن‌که آسمان‌ها تو را بپوشانند و ستارگان تاجت بگذارندThomas Traherne
سده‌های تأمل، سدهٔ نخست، بند ۲۹، ویراست دوبل (۱۹۰۸)
دریا، آسمان‌ها، ستارگان. ترهارن آنچه را دور می‌نمود نزدیک می‌آورد. جهان دیگر تنها پیشِ چشم نیست؛ جمله‌اش آن را تا درون تن حس‌کردنی می‌کند. اینجا چیزی برای تصاحب کردن نیست. شاید فقط راهی است برای پذیرفتنِ آنچه از پیش دیده می‌شد و باز کردن جایی برایش در زندگی.
از کتابخانه: Centuries of Meditations, Thomas Traherne